خويشتن دارى ، از گناه در علم و عمل دورى كند ولى در عين حال قواى خود را نيز جهت مىدهد و آنها را به كمال خودشان مىرساند و - چنان كه در سطور قبل بيان شد - شهوت و غضب را به تولّى و تبرّى اوج مىدهد كه كمال آن دو قوّه است . معصوم مىكوشد تا با تقويت رياضت و تزكيه و تهذيب ، امكان آلودگى به گناه علمى و عملى را در خويش ممنوع سازد به گونه‌اى كه به طور طبيعت ثانوى از گناه دورى مىجويد و نفسش اين امكان را مىيابد كه گناه نسبت به خويش را امرى غير مقدور نمايد ، يعنى با اينكه صدور گناه از معصوم امتناع ذاتى ندارد ولى با كوشش انسان ، امتناع عرضى پيدا مىكند « 1 » . اهل بيت عليهم السلام در اوج عصمت رسول خدا صلى الله عليه و آله دربارهء مقام عصمت خود و اهل بيتش مىفرمايد : أَنَا وَعَلِىُّ والْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ وَتِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ ، مُطَّهَّرُونَ مَعْصُومُونَ « 2 » . من و على و حسن و حسين و نُه نفر از فرزندان حسين از هر آلودگى پاك و معصوم هستيم . و دربارهء خود و حضرت فاطمه عليها السلام و دوازده امام اهل بيت عليهم السلام فرمود : إنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ قَدْ أَذْهَبَ اللّهُ عَنَّا الفَواحِشَ ، ما ظَهَرَ مِنها وَما بَطَن « 3 » .

--> ( 1 ) - تفسير موضوعى : 9 / 1 تا 16 ، با تلخيص و اضافات . ( 2 ) - عيون أخبار الرضا : 1 / 64 ، باب 6 ، حديث 30 ؛ المناقب : 1 / 295 ؛ كشف الغمة : 2 / 509 ؛ بحار الأنوار : 25 / 201 ، باب 6 ، حديث 13 . ( 3 ) - الفردوس : 1 / 54 .